Tasfiye . Edebiyat-Düşünce Dergisi Yıl 3 Sayı 10 Aralık'06-Ocak'07

KIRILMIŞ BİR KANADIN KANAYAN YARASI

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Hüseyin TÜRKOĞLU

Hayatın hangi yakasında koşuyorum. Sevmeyi unutan bu şehrin hoyrat kaldırımlarında hangi güftesini çalıyorum hayatın. Hangi yolda koşuyorsam yamaçlarına hep efsun değmiş. Hangi güftesini çalıyorsam sonu hep ayrılıkla bitiyor anlamıyorum. Hep köşelere baktım hep köşelerden baktım aşkın sevginin hayatın. Şiir tadında bir anlamı olmalıydı belki bu yaşadıklarımın. Kana bulanmış bir kanattır yamaçlarında çırpına çırpına duran. Ey hiçbir zaman hiç kimsenin giremediği yüreğe giren sevgili. İçimde kanayan ve her gün bir yerimi deşen hançer gibi hüzünlerini yaşıyorum. Bu kaçıncı gece böyle sana kaçışım kendimden. Ve bu kaçıncı vurulmam böyle hayatın kalbinden.

Kendi küçük dünyamda sonu senle biten bir şiir yazmaya başladığım günlerdi sana susuşum. Kim bilir belki olmayacaktın bu dizelerin kafiyesinde ama bir çırpınıştı bu. Hangi şiirde ismin geçmişse en güzel dizesi olmuştur şiirin. Yine de belki olmayacaktın kafiyesi eksik şiirimde. Sadece sonu senle bitecekti. Ne zamanki gözlerin aklıma geldi kırılgan dizeler yazmaya başladım. Büyümek istiyordum bu küçük dünyamda. Hayata dair endişelerimi anlatmak istiyordum bu şehrin güzel insanlarına. Bu dünyayı dolara endeksli sözde özgürlük diye kan gölüne çeviren sahte sevgilerin nasıl infilak ettiğini görüyorum. Nerede mi, tabii ki bu şehrin, güzel insanların yüreğinde. Kalbine dokunarak yürüyorum hayatın. Bu şehrin güzel insanlarının dualarıyla sana dualar ediyorum. Çünkü gittiğim yolun anlamısın sen. Ben büyümeye çalıştıkça hayat da büyümeye başladı. Ben senin farkına vardıkça hayat da beni karşısına aldı. Sevmek bir eylemdir, kolay değil anladım. Ben zoru başarmaya çalıştıkça hep az ötemde duruyorsun. Ve ben yine köşelere bakıyorum, köşelerden bakıyorum aşkın, sevginin, hayatın… Ben kahroldukça sen büyümeye başladın küçük dünyamda. Can Yücel’in “unutma sevdiğin kadar sevilirsin” sözü zonkluyor beynimde. Yamaçlarında çırpına çırpına durmam ondandır. Ondandır her gün bir yerimi deşen hançer hüzünlerini yaşayışım.

Hep eylül mü yaşar bu yara. Sen olmayacaksın diye kafiyesi olmayacak mı şiirimin.