İnsanoğlunun tarihi duraksamaz bir biçimde kötülük odaklarıyla çatışmanın, bir başka deyişle iyi ve kötü arasındaki sürekli çatışmanın çeşitli eylem kipleriyle iç içe örülmesinin de tarihidir. Şeytani olanın kibri de bu süreçte her zaman bütün olanaklarıyla kendine alan açabilmek için sürekli ve sivri bir dille suçlamanın peşinde olur. Karanlık korku suçlamayı ve dil düzeyini aşan ama onu da ertelemeyen bir mahkûm etme siyasetini gündeme getirir. Suçlamanın da çoğu zaman evrensel insan ailesinin kadim değerleri çerçevesinde vahyi olana yöneldiği görülür.

yeni bir nefes olarak hepsine birden

umutları yeşerten bir yağmur

küfre bozgun veren bir fırtına

aramıza hoş geldin

yorulmak nedir bilmeyen

bilincimize güç verdin

kardeşlerinin ve mustazafların

gücüne el vererek

               Edebiyat tarihi bir disiplin olarak kendini kanıtlama gayreti içinde oldu hep. Bağımsız bir alan olması en çok akademisyenlerinin arzu ve iddiası oldu.

            Türkiye’de yapılan edebiyat tarihi çalışmaları yeterli bir seviyeye ulaşabilmiş değil. Hemen hemen bir makale sınırları içine sığdırılabilecek bir serüvene sahip. Edebiyat tarihi çalışmalarının disiplinize edilmesine ön ayak olan Fuat Köprülü’den bu yana birbirini tekrar eden çalışmalar toplamı görüntüsünden farklı bir çerçeve görünmüyor.